Tot geen eens zo gek lang geleden, gold het adagium ‘If you want to eat good in England, eat breakfast’ voor de gehele Britse eetcultuur. Hoewel de traditionele Engelse keuken internationaal nooit hoge ogen gooide, is het Engelse ontbijt een wereldwijde favoriet,  een standaard zelfs. ‘The English breakfast’, ook wel liefkozend the ‘Full English’ genoemd, is een feest van een ontbijt van nobele origine. Engelse landadel en herenboeren trakteerden hun gasten op een extravagant ontbijt om met de oogst en opbrengst van hun land te pronken: eieren, bacon, champignons, tomaten,worstjes, toast en een kop thee uiteraard. Het kan niet op, of zoals de Engelsen zelf zeggen ‘the Full Monty’. Of ‘Baked Beans’ (in tomatensaus) onderdeel van het origineel was, is in Engeland een grotere discussie den of je voor de Beatles of the Stones bent. De Britten nemen hun erfgoed serieus.

English Breakfast of Fry Up?

Toen de invloed van het platteland in de Victoriaanse tijd tanende was, nam de stedelijke upper-class de traditie over. Wederom als statussymbool, wie drie uur aan zijn ontbijt kon besteden, moest wel rijk zijn tenslotte. Tegenwoordig staat de reputatie van het Engelse ontbijt onder de druk. Door het hoge vetgehalte en het exorbitante aantal calorieën, staat het tegenwoordig beter bekend als ‘the fry-up’, Het is te bestellen in ieder hotel, pub of cafetaria, de erkende stevige start voor de ‘working man’, acclimatiserende toerist of als remedie tegen een kloppende kater. Persoonlijk ben ik meer van het Italiaanse ontbijt (een espresso en een ‘cornetto’, de Italiaanse croissant). Ik moet ’s ochtends eerst opgang komen voordat ik zoveel eten op kan. Misschien moet het Engels ontbijt wel op de schop. Wat lichter, iets Europeser, met meer fruit. Dan noemen we het the Brexit Breakfast. 

 

English Breakfast

Photo by Melissa Walker Horn on Unsplash