Elk Europees land lijkt zijn eigen gehaktballen te hebben. Wij hebben die van grootmoeder, uit de jus en geliefd bij stampot. Duitsland heeft haar Koningsberger Klopse, verrassend vermengd met ansjovis. In Zuid-Europa is het helemaal bal. Met dank aan de Arabische overheersers, die hun gemalen vlees introduceerden, kennen ze daar een scala van ballen. De fameuze Spaanse albondigas bijvoorbeeld. Of polpetta van kalfsgehakt uit Italie. Milaan kent zelfs haar eigen variant, Mondeghili, smeuiig gemaakt met mortadella (worst). Kortom, er is volop variatie op een thema. Alleen in het verre Japan doen chefs het compleet anders.

Yakitori

De Japanse gehaktbal, Tsukune, wordt van kip gemaakt en is een vast onderdeel van Yakitori. Het is daarmee niet alleen onderdeel van een antiek Japans ritueel, maar het opent ook een deur naar de toekomst.
In gespecialiseerde kiprestaurants, Yakitori-Ya, ontleden chefs de hele kip in soms wel twintig kleine delen. Ieder deel krijgt zijn eigen bereiding, het hele dier wordt gebruikt. Yakitori bestaat al sinds de 19de eeuw, toen kip nog als een exclusieve delicatesse werd gezien. Yakitori werd toen voornamelijk gemaakt van ‘leftovers’. Pas na de tweede wereldoorlog toen de prijs van kip aanzienlijk daalde, ging men het hele dier gebruiken.

Tsukune

This photo of Tsukune Samurai is courtesy of TripAdvisor

Tsukune

Tegenwoordig worden de incourante delen tot gehakt gemalen en gemengd met verstevigeraars als ei, gemalen yam en broodkruim (niet erg anders dan grootmoeders gehaktbal) en gekruid met gemalen gemberwortel, knoflook, sojasaus en wat zout. Tsukune kunnen op verschillende manieren bereid worden, braden, frituren of gestoofd in soep of andere schotels. De bekendste versie wordt echter gegrild, aan een stokje en boven de bekende witte (bincho-tan) houtskool. Traditioneel serveert men de balletjes met de zoete terriyakisaus of het minder bekende tare (gerookte sojasaus).